Jak pracuję? Przede wszystkim po ludzku.

Nie lubię szufladkowania i patrzenia na człowieka wyłącznie przez pryzmat diagnozy. Diagnoza może być ważna i może wiele wyjaśnić, ale za każdą diagnozą zawsze jest konkretny człowiek – ze swoją historią, doświadczeniami, charakterem, mocnymi stronami i trudnościami.

Nie oczekuję też, że osoba przychodząca do psychologa będzie dokładnie wiedziała, co się z nią dzieje i czego potrzebuje. Od tego właśnie jest pierwsza rozmowa.

Czasem ktoś przychodzi z konkretnym problemem.
Czasem mówi: „Nie wiem, co się ze mną dzieje, ale chyba potrzebuję pomocy”.
A czasem po prostu czuje, że od jakiegoś czasu jest mu trudniej.

I to wystarczy, żeby zacząć.

Zależy mi na stworzeniu takiej przestrzeni, w której można być sobą – bez oceniania, udawania, że wszystko jest w porządku i bez poczucia, że trzeba mieć „wystarczająco poważny problem”, żeby poprosić o pomoc.

Każdy potrzebuje czegoś innego

Nie pracuję według jednego, gotowego schematu. Inaczej wygląda spotkanie z dzieckiem, inaczej z nastolatkiem, a jeszcze inaczej z osobą dorosłą.

Dlatego najpierw chcę Cię poznać – dowiedzieć się, z czym przychodzisz, co jest dla Ciebie ważne i czego potrzebujesz. Dopiero później wspólnie zastanawiamy się, w jakim kierunku powinna pójść dalsza praca.

Czasem wystarczy jedna lub kilka konsultacji, żeby uporządkować sytuację i znaleźć rozwiązanie. Czasem potrzebne jest dłuższe wsparcie. A czasami najlepszym rozwiązaniem będzie pomoc innego specjalisty.

Nie zawsze trzeba robić więcej. Ważne, żeby robić to, co rzeczywiście ma sens.

Dzieci, młodzież i dorośli

Pracuję z osobami na różnych etapach życia.

Z dziećmi, które przeżywają trudności w domu lub w szkole. Z nastolatkami, którzy próbują odnaleźć się w świecie pełnym zmian, oczekiwań i emocji. Z dorosłymi, którzy mierzą się ze stresem, trudnymi emocjami, relacjami, zmianami w życiu czy po prostu mają poczucie, że potrzebują się zatrzymać i poukładać pewne rzeczy.

W pracy z dziećmi ważna jest dla mnie również współpraca z rodzicem. Dziecko nie funkcjonuje przecież w oderwaniu od swojego otoczenia – dlatego czasem wsparcia potrzebuje nie tylko ono, ale cała rodzina.

Jest też miejsce na neuroróżnorodność

Szczególnie bliska jest mi tematyka neuroróżnorodności. Interesuje mnie nie tylko diagnozowanie, ale przede wszystkim lepsze rozumienie siebie i swoich potrzeb.

Dotyczy to również osób, które dopiero w dorosłości zaczynają zastanawiać się, dlaczego pewne rzeczy przychodzą im trudniej, dlaczego inaczej odbierają świat albo dlaczego przez lata miały poczucie, że „coś z nimi jest nie tak”.

Diagnoza może być ważnym elementem tej drogi, ale nie musi być jej celem. Czasem najważniejsze jest po prostu lepsze poznanie siebie i znalezienie sposobu, żeby żyło się trochę łatwiej.

A poza pracą?

Jestem po prostu człowiekiem.

Nie mam recepty na wszystko i nie uważam, że psycholog powinien być kimś, kto zawsze wie lepiej. Wiem, że życie potrafi zaskoczyć i że nie zawsze da się wszystko „ogarnąć” siłą własnej woli.

Dlatego w swojej pracy staram się być przede wszystkim uważna, ciekawa drugiego człowieka i obecna.

Jeśli zastanawiasz się, czy to dobry moment, żeby porozmawiać – być może właśnie jest.

Zapraszam.